عاشق آدمهایی هستم که خیلی راحت چیز های اضافه را از زندگیشان حذف میکنند!

چقدر وجودشان سبک میشود

چقدر زندگیشان شیرین تر میشود 

و چقدر دل کندن برایشان راحت تر!

من اما هیچوقت جزو این دسته از آدمها نبودم !

کانتکت گوشی من پر است از شماره هایی که خاموش هستند

پر از شماره های غریبی که حتی دیگر اسمشان را فراموش کرده ام !

ولی هیچوقت نشده که بنشینم غربالگری کنم! 

که ببینم کدام شماره به کارم می آید و کدام شماره اضافه است!

پلی لیست من پر است از آهنگ هایی که مدت ها است گوش نکرده ام و فقط گوشه ای خاک میخورند! ولی دلم نمی آید آنها را پاک کنم!

چیز های اضافه ای که شاید کاری هم به کارشان نداشته باشم!

اما انگار فقط باید باشند!

اصلا هم مهم نیست روزی چند بار گوشی ام پیغام بدهد: " حافظه پر است "

من نمیتوانم به راحتی چیز های اضافه را دور بریزم ...!

از شما چه پنهان مدت هاست قلب و مغز و تمام وجودم اِرور میدهند :

" ظرفیت گریه کردنت تکمیل است

لطفـا عامل مزاحـم را دور بریـز ! "

کاش میتوانستم...

 

مهسا رضوی 

 
 
++ از پشت میله های سرد تیره نگاه حسرتم حیران به رویت در این فکرم که دستی پیش آید و من ناگه گشایم پر به سویت.. ( فروغ )
 
 
++ اوج غم این قصه در این شعر همین جاست من بی تو پریشان و تو انگار نه انگار...(رویا باقری )
 
 
++ ما صراط مستقیم بی تقاطع ساختیم گفته "لا اکراه فی‌الدین" پس دوراهی لازم است (کاظم بهمنی )
 
 
++ عنوان از سعدی ..
 
من نوشت : یکسال قبل در همچین روزهایی دلم خواست جایی باشد که بنویسم چیزهایی که نمی توانستم جای دیگری بنویسم ، یک خزیدن توی لاک تنهایی خودم باشد که فنجان قهوه ام را هورت بکشم و هویجم را گاز بزنم و پفکم را مزه مزه کنم و روی پست های این و اون کلیک کنم و بخونم و لایک کنم و نظر بگذارم .. دلم خواست یه جایی باشه که فارغ از همه گرفتارهای روزانه بشود توش لحظه ای نفس تازه کنم .. شاید پروپا قرص ترین مخاطب نوشته های من تو این وبلاگ خودم بودم متن هایی را که می گذاشتم صدبار می خوندم و هر بار انگار بار اول است که می خونمشون و آهنگ ها را هزار باره می شنیدم جوری که روحم گره می خورد به ملودی ها و از تنم دور میشد .. یکسال گذشت .. بعد از کلی وبلاگ درست کردن و پاک کردن و یکی هم که بلاگفا به فنا داد این یکسال شاید در طول 20 سال کار کردنم با کامپیوتر و حضور در دنیای مجازی و اینترنت اولین وبلاگی باشه که اینقدر عمر کرده البته امیدوارم فردا به سرم نزنه که پاکش کنم .. هر بار به یه دلیلی دل کندم و رفتم یه بار از سریش بازی یه نفر دل زده شدم یه بار درس داشتم و امتحان و پایان نامه رو بهونه کردم هر بار وقتی برای رفتنم عزمم جزم میشد در کسری از ثانیه بهانه اش را پیدا می کردم .. و دوباره یه مدت که می گذشت دلم تنگ میشد که باز یه جایی داشته باشم که بشه توش شعرهایی که دوست دارم رو بنویسم و اهنگ هایی که گوش میدم رو آپلود کنم ، که توش به یه آرامش نسبی برسم و از شما چه پنهان شاید وبلاگ سیلاک تنها جائیه که این حس رو توش تجربه کردم ؛ از همراهی همه ی شما عزیزان در این یکسال متشکرم .. ممنونم که دلگرمم کردید به ادامه :)))) وبلاگ جان یکسالگی ات مبارک ^_^
 
 
آهنگ پیشنهادی : آهنگ دیونه زنجیری از علی پناهی ..